Documentaire
Documentaire werk in de vorm van langlopende projecten.
KEENAN
In 2017 ontmoette ik Paddy Keenan op een woonwagenterrein in Finglas, Dublin. Ik bleef terugkomen. Zondagen, verjaardagen, doordeweekse middagen. Aan keukentafels werd thee bijgeschonken, buiten werd gesleuteld, gewacht en gespeeld.
De foto’s zijn gemaakt over een periode van acht jaar, tot aan de begrafenis van Paddy in 2024. Ze tonen geen overzicht en proberen niets te verklaren. Ze laten zien hoe het is om een plek binnen te stappen die niet de jouwe is. Keenan is de naam die alles bij elkaar houdt.
Seraing vertelt zichzelf in lagen. De industrie is er nog altijd aanwezig, net als de rivier en de woonwijken die rond staal zijn gebouwd. Vanaf de jaren 1930 schuift de groei weg en blijft een landschap achter dat zich moet heruitvinden.
Ik liep hier voor het eerst rond in 2012. Tussen verlaten fabrieken en wijken die de tijd moesten uitzingen verscheen later een nieuwe administratieve stad. Een plek die tegelijk belooft en vragen oproept.
De beelden registreren wat er nu is. Gevels, pleinen, mensen onderweg, lege ruimtes waar ooit iets dreunde.
Seraing
ochtendserenades
Het is vroeg, vaak nog donker. In Limburg komen deelnemers samen voor het hanenzingen. Hanen worden aangebracht in kistjes, klaargezet in hokken. Krijt of telregel in de hand. Het draait om de pronostiek, om het lezen van een kraai die telt en herhaalbaar is.
Het is een kleine wereld met vaste cafés en binnentuinen. Kennis wordt mondeling doorgegeven. Geen grote gebaren, wel herhaling. Zetten, luisteren, tellen, bijhouden.
De foto’s registreren dat ritme. Een windvlaag door een hof, een keurdersblik, stilte voor de volgende kraai.
De Derde Helft kijkt naar een crew rond voetbal, Antwerp X-Side, en hoe stijl, houding en zichtbaarheid door de jaren heen veranderden. Waar vroeger opgaan in de massa vanzelfsprekend was, wordt identiteit nu expliciet gedragen. Logo’s op jassen, eigen merch, een aanwezigheid die zichtbaar wil zijn.
De beelden registreren wat zich toont. Rook die over een straat trekt, een groep die samen optrekt, spanning die voelbaar wordt zonder zich vast te zetten in een moment. Het gaat niet om het incident, maar om het repertoire. Hoe een beeldtaal ontstaat, wordt herhaald en herkenbaar wordt.
De Derde helft